Birgir Ármannsson svarar grein Ingibjargar Sólrúnar Gísladóttur

Það verður að teljast óvenjuleg dirfska af formanni Samfylkingarinnar, Ingibjörgu Sólrúnu Gísladóttur, að færa skattamál inn í umræðuna fyrir borgarstjórnarkosningarnar á laugardaginn með þeim hætti sem hún gerði í grein hér í Morgunblaðinu á þriðjudaginn.

Þar endurtekur hún sönginn um að skattbyrði hafi aukist í tíð ríkisstjórnarinnar en lætur þess að engu getið að ríkisstjórnir Sjálfstæðisflokks og Framsóknarflokks hafa jafnt og þétt lækkað skatthlutföll bæði á einstaklinga og fyrirtæki og afnumið einstaka skatta - raunar gegn háværum mótmælum þingmanna Samfylkingarinnar.

Neikvæð barátta Samfylkingarinnar

Hún lætur þess að sjálfsögðu líka ógetið að R-listinn í Reykjavík, lengst af undir forystu hennar sjálfrar, hefur hvað eftir annað náð til sín hluta af ávinningi skattgreiðenda í Reykjavík af skattalækkunum ríkisstjórnarflokkanna með því að hækka útsvar á borgarbúa þegar ríkið hefur lækkað tekjuskatt.

Og loks sleppir hún því líka að geta um helstu tillögur sínar í efnahagsumræðu liðinna vikna, sem gengur út á að afnema þegar lögfesta lækkun tekjuskatts einstaklinga um næstu áramót. Skattamálin eru með öðrum orðum jarðsprengjusvæði fyrir Ingibjörgu Sólrúnu og flokk hennar og sætir furðu að hún skuli kjósa að gera þau að umræðuefni svo skömmu fyrir kosningar.

Raunar virðist mikill taugatitringur hafa gripið um sig í röðum Samfylkingarmanna hér í Reykjavík í aðdraganda kosninganna.

Þessi skjálfti hefur birst með ýmsum hætti.

Eitt dæmið er áðurnefnd viðleitni Ingibjargar Sólrúnar og félaga til að gera verk ríkisstjórnarinnar tortryggileg til þess að beina athyglinni frá ferli R-listans í Reykjavík.

Ekki er ástæða til að ætla að sú hernaðarlist takist.

Annars vegar gera borgarbúar sér auðvitað grein fyrir því að nú er verið að kjósa forystu til næstu fjögurra ára í borgarmálum og meta auðvitað stefnumál og frambjóðendur út frá því. Hins vegar virðist líka ljóst, að þótt óánægja með ríkisstjórnina sé vissulega útbreidd í harðasta kjarna Samfylkingarinnar, þá eru slíkar tilfinningar síður en svo alls ráðandi meðal almennings.

Önnur birtingarmynd taugaveiklunar Samfylkingarinnar birtist í því að málflutningur talsmanna flokksins og auglýsingar á hans vegum hafa tekið á sig óvenju neikvæða mynd á undanförnum dögum og vikum, og er orkunni beint að því að ráðast á Sjálfstæðisflokkinn og frambjóðendur hans í stað þess að leggja áherslu á eigin málefni og áherslur.

Þessi baráttuaðferð vekur auðvitað sérstaka athygli, því aðrir flokkar og framboð hafa lagt kapp á að reka kosningabaráttu sína á jákvæðum forsendum.

Innistæðulaust oflæti gagnvart öðrum framboðum

Þriðja afleiðing kosningaskjálftans felst í því að Samfylkingin reynir ítrekað að stilla sér upp sem eina valkosti kjósenda á móti Sjálfstæðisflokknum. Þessi framsetning er auðvitað í algjöru ósamræmi við þær vísbendingar, sem fram koma í hverri skoðanakönnuninni á fætur annarri, en þær gefa til kynna að fylgi Samfylkingar sé á niðurleið frá degi til dags en Vinstrihreyfingin - grænt framboð sæki stöðugt í sig veðrið sem valkostur vinstrisinnaðra kjósenda.

Raunar hefur legið fyrir alla kosningabaráttuna, að á laugardaginn væru kjósendur ekki að velja sérstaklega á milli Sjálfstæðisflokksins og Samfylkingarinnar, heldur á milli Sjálfstæðisflokksins annars vegar og þriggja til fjögurra flokka samsteypu hinna flokkanna hins vegar.

Af sama toga er sá málatilbúnaður, sem meðal annars kom skýrt fram í Morgunblaðsgrein formanns Samfylkingarinnar á þriðjudaginn, að borgarbúar séu í raun bara að kjósa á milli tveggja borgarstjóraefna: Vilhjálms Þ. Vilhjálmssonar og Dags B. Eggertssonar.

Við sjálfstæðismenn fögnum reyndar slíkum samanburði en framsetning af þessu tagi felur hins vegar í sér mikið en um leið innistæðulaust dramb gagnvart þeim framboðum, sem ljóst er að Samfylkingin þarf að mynda meirihluta með, verði kosningaúrslit yfir höfuð á þá leið að slíkt sé mögulegt.

Uppstilling af þessu tagi átti vissulega við rök að styðjast þegar R-listaflokkarnir buðu fram sameiginlega og sömdu fyrirfram um borgarstjórastólinn og önnur embætti, en nú þegar þeir bjóða fram margklofnir er engin slík niðurstaða gefin.

Ljóst er að til að ná saman um meirihluta þyrftu flokkarnir að semja um fjölmörg atriði, bæði embætti og málefni, og geta úrslitakostir varðandi borgarstjórastólinn varla orðið til þess að greiða fyrir slíkum samningum.

Það væri líka fróðlegt að heyra hvort borgarstjórastóll fyrir Dag er eina málið sem Samfylkingin telur svo mikilvægt að ekki verði um það samið. Setur flokkurinn hugsanlegum samstarfsaðilum sínum kannski fleiri úrslitakosti?

Það er svo auðvitað hlálegt að Ingibjörg Sólrún skuli stilla dæminu upp þannig að það sé í andstöðu við lýðræðið að einhver annar en Dagur B. Eggertsson verði borgarstjóri ef vinstri flokkarnir geta myndað meirihluta að kosningum loknum.

Nú er hún formaður í flokki sem bauð formanni Framsóknarflokksins forsætisráðherrastólinn morguninn eftir síðustu alþingiskosningar.

Var Framsóknarflokkurinn þó talsvert minni en Samfylkingin.

Var það tilboð svik við kjósendur og aðför að lýðræðinu?