Birtist í Blaðinu 16. júní 2006
Síðdegis í gær tók ráðuneyti Geirs H. Haarde formlega við af ráðuneyti Halldórs Ásgrímssonar. Auk forsætisráðherraskipta urðu nokkrar breytingar á ráðherraembættum en auðvitað er í raun sama ríkisstjórn við völd, enda er áfram byggt á því samstarfi sem Sjálfstæðisflokkur og Framsóknarflokkur hafa átt með sér frá 1995 og stjórnarsáttmálinn frá vorinu 2003 stendur óbreyttur. Þingflokkar ríkisstjórnarflokkanna hafa með öðrum orðum staðfest vilja sinn til að starfa saman út þetta kjörtímabil eins og alltaf var gert ráð fyrir.

Blendnar tilfinningar

Hér er ekki ástæða til að fara mörgum orðum um ástæður þeirra breytinga sem orðið hafa á ríkisstjórninni. Ákvörðun Halldórs Ásgrímssonar um að láta af embætti setti af stað ferli sem endaði í þessari niðurstöðu. Um leið og við sjálfstæðismenn hljótum að þakka Halldóri fyrir farsælt samstarf til margra ára fögnum við því líka að formaður Sjálfstæðisflokksins skuli taka við forystu í ríkisstjórninni. Það er auðvitað miður að þessar breytingar skuli leiða til þess að Sigríður Anna Þórðardóttir skuli láta af embætti umhverfisráðherra, sem hún hefur gegnt með miklum sóma í tvö ár, en það er eins og kunnugt er afleiðing af því að horfið er til baka til þess fyrirkomulags sem gilti um skiptingu ráðuneyta milli flokkanna fyrir haustið 2004 þegar Davíð Oddsson vék úr forsætisráðherrastóli fyrir Halldóri Ásgrímssyni.

Við þingmenn Sjálfstæðisflokksins höfum auðvitað heyrt gagnrýnisraddir frá fjölmörgum flokksmönnum okkar, sem haldið hafa fram því sjónarmiði að ekki væri ástæða til þess fyrir okkur að framlengja stjórnarsamstarfið með þessum hætti. Þeir hafa bent á að Framsóknarflokkurinn hafi sjálfur skapað óróleika á stjórnarheimilinu í kjölfar lakrar útkomu sinnar í sveitarstjórnarkosningunum og ástæðulaust væri fyrir sjálfstæðismenn að draga samstarfsflokkinn að landi - hvað eftir annað – þegar hann bæri sjálfur ábyrgð á ógöngum sínum. Niðurstaða kosninganna í vor hafi verið Sjálfstæðisflokknum hagstæð og því hefði flokkurinn ekkert haft að óttast þótt kosið yrði til Alþingis í haust.

Ekki hlaupist frá ábyrgð

Forsendurnar fyrir því að þingflokkur sjálfstæðismanna var einhuga um að styðja áframhaldandi stjórnarsamstarf voru þær að það hefði verið fullkomlega óábyrgt að slíta stjórnarsamstarfinu við núverandi aðstæður. Þótt Sjálfstæðisflokkur og Framsóknarflokkur séu að sjálfsögðu ólíkir flokkar og hafi mismunandi afstöðu til einstakra mála, þá hafa þeir verið samstíga í stjórnarsamstarfinu og náð saman um niðurstöðu í öllum mikilvægustu málum. Það liggur fyrir að á næstu vikum og mánuðum þarf ríkisstjórnin að takast á við brýn verkefni á sviði efnahagsmála. Hún þarf fyrst og fremst að beita þeim tækjum sem hún ræður yfir til koma í veg fyrir áframhaldandi verðbólguþróun - bæði með ábyrgri og aðhaldssamri stefnu í ríkisfjármálum og með því að leggja sitt af mörkum til þess að skynsamleg niðurstaða náist í viðræðum aðila vinnumarkaðarins. Hugsanleg upplausn stjórnarsamstarfsins, kosningabarátta og myndun nýrrar ríkisstjórnar hefði sett aðkomu ríkisvaldsins að þeim málum í uppnám um margra mánaða skeið á sérstaklega viðkvæmum tímapunkti. Allir sem eitthvað þekkja til Sjálfstæðisflokksins vita að það er hvorki í samræmi við stíl hans né stefnu að hlaupast frá ábyrgð við slíkar aðstæður.