Birgir Ármannsson
| Steingrímur J. og stóryrðin um IMF |
|
Morgunblaðið, 3. febrúar 2009 eftir Birgi Ármannsson Ný ríkisstjórn hefur tekið við völdum og er efnahagsstefna hennar - samkvæmt orðum forsætisráðherrans sl. sunnudag - grundvölluð á áætluninni, sem fyrri ríkisstjórn vann í samstarfi við Alþjóðagjaldeyrissjóðinn (IMF). Fjármálaráðherra þessarar ríkisstjórnar verður einn helsti tengiliður og samstarfsmaður sjóðsins hér á landi þann tíma sem hann situr í embætti. Svo vill til að þar er á ferðinni sami stjórnmálamaður og fyrir örfáum mánuðum fór fremstur í baráttu Vinstri hreyfingarinnar græns framboðs gegn samstarfinu við sjóðinn. Þessi stjórnmálamaður, Steingrímur J. Sigfússon, fór hvað eftir annað í þingræðum ófögrum orðum um Alþjóðagjaldeyrissjóðinn og samkomulag íslenskra stjórnvalda við hann um fjárhagslegan stuðning. Hann varaði ákaflega við lántökunni, sem samkomulagið gerir ráð fyrir, og taldi það vera „þungan bagga að bera fyrir ungar axlir komandi kynslóða og landsmenn alla,“ svo notuð séu hans eigin orð. Lántakan var slæm, en þó voru að hans mati verri þeir skilmálar, sem hann sagði felast í samkomulaginu. Það voru að hans mati „ógnarskilmálar“ og „þvingunarprógramm“, sem Íslendingar þyrftu að losan undan sem fyrst til að „endurheimta frelsi sitt á þessu sviði“. Taldi hann að í áætluninni birtist skýrt „harðlínuniðurskurðarstefna“ sjóðsins, sem væri „eyðileggjandi fyrir íslenskt velferðarsamfélag til framtíðar“. Hét hann því að lokum að ef þingmenn Vinstri grænna fengju til þess aðstöðu væri það „forgangsatriði“ af þeirra hálfu að komast út úr þessu samkomulagi. Nú liggur fyrir stjórnarsáttmáli nýrrar ríkisstjórnar. Ekkert er þar að finna sem bendir til að Vinstri grænir hafi gert þetta mál að forgangsatriði. Og þrátt fyrir tíða leka til fjölmiðla af stjórnarmyndunarviðræðunum er ekkert sem bendir til þess að flokkurinn hafi gert svo mikið sem minnstu tilraun til að gera þetta að forgangsatriði. Á þessu eru bara tvær hugsanlegar skýringar. Önnur er sú að Steingrími J. Sigfússyni og flokkssystkinum hans hafi snúist hugur í þessu máli og þau hafi áttað sig á nauðsyn samkomulagsins við Alþjóðagjaldeyrissjóðinn. Ef svo er væri heiðarlegast af Steingrími að koma hreint fram og játa það að hann hafi haft rangt fyrir sér í umræðum um málið í haust og að öll stóryrðin hafi verið á misskilningi byggð. Hin mögulega skýringin er sú að Steingrímur og félagar hafi einfaldlega ákveðið að kyngja öllum fyrri yfirlýsingum í þessu grundvallarmáli og hafi þannig fórnað eldheitum hugsjónum sínum fyrir ráðherrastólana. Höfundur er þingmaður Sjálfstæðisflokksins í Reykjavík. |